مسافر تنها (مقدمه )

من مسافرم ،

       I'm a traveler 

 

  مسافری تنها

      A lonely traveler

 

از دیار آشنا

     From the familiar land

 

به این غربت کده وکویر ریگ زار آمدم

    To this place of loneliness and gravelly desert I came

 

  تا

   So that to

 

قدمم را روی سخره دنیا بگذارم


   Step on the rock of life

 

 و خانه ای را

  And a house

 

 در کویرخالی، از گل بنا نهم

  To build in the desert, of mud

 

 تا عمری را

   So a lifetime

 

  درتنهایی و هجران سپری نمایم

   To spend in solitude and separateness

   و در

   And in 

 

 آرزوی پرواز

  Wish of flight

 لحظه ای به غیر نپردازم

  Not a second to be distracted by others

 

و شب را

 And the night

 

  در تنهایی با انتظار صبح کنم

  In loneliness I wait for the dawn

 

و اشک غربت را

   And tears of seclusion

 

 در جمعه ها

  On Fridays

 

 به پای یاردیر آشنا بریزم.

  I drop at his feet, the ever-known companion

 

و لکه خون دل را

  And the blood-drop of heart

 

با اشک چشم دل بشویم.

To wash with tear of heart's eye

 

و سر را

 And the head

 

 بر بالین زمان نهم و به فراسو نگاه کنم

 I rest on the pillow of time and look far beyond

 

 که درازی آن

Length of which

 

به اندازه طول موج سکوت من است 

  Is as long as the wavelength of my quietness

 

 از سوسوی نور انتهای کویر چشم بر ندارم

 

To the glimmer from the end of desert I not a moment close my eyes

و تن را

 

And the body

 

 

در مسیر باد قرار دهم

 I put downwind (in the direction of wind)

 

 وبا باد (هم) نجوا و هم نوا شوم

 And in harmony and accord ( unity) with wind

 

 ترانه رهایی نجوا کنم،

I whisper the song of freedom

 

و دل را

 And the heart

 

در کویرپاسداری کنم نمایم


 To guard in desert

 

و از نسیم شب


 And from the breeze of night

 

به سما درآیم

I spiritually move to the enlightenment

 

و با ندای باد پرواز کنم.

And with call of wind to fly

 

و ازهمه شن زارها عبور کنم

And all lands of sand to pass

 

نور را

 The light

 

 درتونل زمان  

In tunnel of time

 

راه را

The path

/ 0 نظر / 66 بازدید