مسافر تنها...

شب بود.

 

It was night

 

مردان خدا

 

 

Men of God

 

در محراب عشق سقائی می‌کردند

 

 

Were offering water on the altar of love

 

و ترانة رهائی می‌خواندند.

 

 

Were singing song of freedom

 

 

نسیم

 

 

Breeze

 

بوی گلهائی را که در دل عشاق شکفته می‌شد

 

 

The scent of flowers blossoming in lovers' heart

 

این سو و آن سو می‌برد.

 

Took this way and that

 

زمان برای ناسوتیان وجود

 

 

Time was for mortals of being

 

و برای ملکوتیان عَدَم بود.

 

 

And for Malakootians (Malakout is a level in mysticism after the Nasoot, which means approaching Allah) of nothingness

 

 

ملائیکه هر یک با قدهای کشیده

 

 

Angels each high in stature

 

در خلوت گاه خداجویان

 

 

In God-seekers ' solitude

 

در خدمت و ارادت بودند.

 

Them in high regard and respect they held

 

سیاهی شب،

 

Darkness of night

 

 

راه و حرکت را بر سیاه دلان بسته تا

 

 

Has closed the way to the dark-hearted so that

 

حقیقت جویان حق

 

 

Divine Truth-seekers

 

نور را در افق بیکران دل بیابند.

 

 

Find the light in boundless horizon of heart

 

سیر مسافرِ تنها

 

 

The (spiritual) movement of the lonely traveler

 

از ملکوت،

 

From Malakoot

 

در بستر حادث،

 

Through the tunnel of occurrence

 

در ماوراء زمان و مکان،

 

Beyond time and space

 

در نیمه شبِ دوشنبه در،

 

At midnight of Monday in

 

خط افقی روز،

 

Horizontal line of day

 

در نیم کره خاکی،

 

/ 0 نظر / 55 بازدید